bhagat-gita3

Bhagavad Gita chapter 2 verse 10, 11

Bhagavad Gita chapter 2 verse 10

Bhagavad Gita chapter 2 verse 10, 11

 பரத குலத் தோன்றலே! அச்சமயத்தில், இரு தரப்புச் சேனைகளுக்கு மத்தியில், துயரத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த அர்ஜுனனிடம், கிருஷ்ணர் புன்சிரிப்புடன் பின்வருமாறு கூறினார்.

பொருளுரை:

ரிஷிகேஷர், குடாகேஷன் ஆகிய இரு நெருங்கிய நண்பர்களிடையே இவ்விவாதம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. நண்பர்கள் என்ற முறையில் அவர்கள் இருவரும் சமமானவர்கள்.

எனினும், அவர்களில் ஒருவன் தானாகவே மற்றவரின் சீடனானான். ஒரு நண்பன் சீடனாவதற்கு முன்வந்ததால் கிருஷ்ணர் புன்முறுவல் செய்தார்.

எல்லாருக்கும் பகவானாகத் திகழும் அவர், எல்லாருடைய தலைவராக, எப்போதுமே எல்லாரையும்விட உயர் நிலையில் இருப்பவர். இருப்பினும், நண்பராக, மகனாக, அல்லது காதலுக்குரியவராக, ஏதேனும் ஒரு பக்தன் அவரை ஏற்க விரும்பினால், அதற்கு அன்புடன் இசைகிறார்.

ஆனால் ஆசிரியராக ஏற்கப்பட்ட உடனேயே, அந்நிலையைத் தாங்கி ஆசிரியருக்குத் தேவையான கணத்துடன் சீடனிடம் பேசினார். குருவிற்கும், சீடனுக்கும் இடையேயான உரையாடல் இரு தரப்புச் சேனைகளுக்கு மத்தியில் வெளிப்படையாக நடந்தது—இஃது எல்லாருக்கும் பயனளிப்பதற்காகவே என்று தோன்றுகிறது.

எனவே, பகவத் கீதையின் சமூகத்திற்கோ, உபதேசங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட குலத்திற்கோ மட்டும் மனிதருக்கோ. உரித்தானதல்ல. அனைவருக்கும் உரியதாகும். நண்பர்களும் எதிரிகளும்கூட அவற்றைக் கேட்கும் சம உரிமை கொண்டுள்ளனர்.

Bhagavad Gita chapter 2 Verse 11

புருஷோத்தமரான முழுமுதற் கடவுள் கூறினார்: அறிவாளியைப் போல பேசும் அதே சமயத்தில், கவலைப்பட வேண்டாதவற்றிற்காக நீ கவலைப்படுகிறாய். அறிஞர்கள் வாழ்பவர்களுக்காகவோ மாண்டவர்களுக்காகவோ வருந்துவதில்லை.

பொருளுரை:

உடனடியாக ஆசிரியரின் நிலையை ஏற்ற பகவான். மாணவனை ‘முட்டாள்’ என்று மறைமுகமாக அழைத்துக் கண்டிக்கின்றார். “நீ அறிவாளியைப் போலப் பேசுகிறாய்.

ஆனால், உடல் என்றால் என்ன, ஆத்மா என்றால் என்ன என்பதை அறிந்த உண்மையான அறிஞன். உடலின் எந்த நிலைக்கும். உயிரோடு இருந்தாலும், இறந்தாலும், வருந்துவதில்லை” என்று கூறினார்.

பின்வரும் அத்தியாயங்களில் விளக்க இருப்பதைப் போல, அறிவு என்றாலே ஜடம். ஆத்மா, மற்றும் இவற்றின் ஆளுநரை அறிவதுதான். அரசியல், சமூக நியதிகளைக் காட்டிலும் அறநெறிகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்று அர்ஜுனன் வாதாடினான்.

 ஆனால் ஜடம், ஆத்மா, பரம புருஷனைப் பற்றிய அறிவு ஆகியவை அற நியதிகளைக் காட்டிலும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை என்பதை அவன் அறியவில்லை. இவ்வறிவு போதுமான அளவில் இல்லாதபோது, அவன் தன்னை பெரும் அறிஞனாக காட்டிக் கொண்டிருக்கக் கூடாது.

 அவன் பெரும் அறிஞன் அல்ல என்ற காரணத்தால், கவலைப்பட வேண்டாதவற்றிற்காகக் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். பிறந்த இவ்வுடல். இன்றோ தாளையோ அழிய வேண்டியதே: எனவே, இவ்வுடல் ஆத்மாவைப் போல அவ்வளவு முக்கியமானதல்ல. இதை அறிபவனே உண்மை அறிஞன். இத்தகைய அறிஞன் ஜட உடலின் எந்த நிலைக்கும் வருந்துவதில்லை.

Chapter 2 Verses 4, 5

Chapter 2 verses 6, 7

Chapter 2 Verse 1, 3

Leave a Reply

Your email address will not be published.